Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Όσο πλησιάζει η 12η Δεκεμβρίου ...


"Όσο πλησιάζει η 12η Δεκεμβρίου,τόσο πιο έντονα γίνονται τα συναισθήματα όλων εκείνων που αντικρίζουν το μάρμαρο-μπρούντζινο μνημείο των 4 παλικαριών".

    Στέκομαι μπροστά τους, με θλίψη και πόνο στην καρδιά και ένας κόμπος μου δυσκολεύει την αναπνοή και μια κραυγή οργής πετιέται απ' την ψυχή μου.
Γιατί; Γιατί; Γιατί σκοτώσατε αυτά τα παιδιά; Γιατί τόση βαρβαρότητα ,γιατί;
Μοιάζουν τα 4 παλικάρια , σαν 4 αετοί, που άνοιξαν τα φτερά τους  με το βλέμμα στραμμένο μακρυά.
Θέλησαν να σπάσουν της φυλακής τα δεσμά,θέλησαν να αναπνεύσουν αέρα καθαρό ,τόλμησαν να ξεφύγουν  από το θεριό, θέλησαν  λίγη Δημοκρατία , λίγη Λευτεριά, δεν τους άφησαν όμως οι δολοφόνοι, τους κόψαν τα φτερά.
Έτσι με το βλέμμα στραμμένο στη μάνα ΕΛΛΆΔΑ , αγκάλιασαν την αιωνιότητα.
Στέκομαι μπροστά τους και περήφανη θαυμάζω το βλέμμα τους το σταθερό, το αντρειωμένο και όλα μου λέν’, πως δεν λυγίσανε στον τρισκαταραμένο.
Όταν τους σβάρνισαν στους λόφους και στις ρεματιές, δεμένους με σύρμα αγκαθερό, δε ζήτησαν το λυτρωμό.
Σκέφτηκαν πως με την θυσία τους θα έρχονταν ο αληθινός   λυτρωμός .
Σκέφτηκαν για μια στιγμή τους  πονεμένους  γονείς,τα αγαπημένα τους αδέρφια, που θα τους  άνοιγαν αγιάτρευτη πληγή.
Η νύχτα εκείνη του Δεκέμβρη ,ατελείωτη και η μέρα σκοτεινή.
Το πελώριο πέπλο του θανάτου σκέπασε Σερακίνη , Μηλιά και η Πόβλα επλημμύρισε κόκκινα νερά.
Το μαύρο μαντάτο ήρθε νωρίς στο χωριό και οι Αλυκιώτες όρμηξαν, οργισμένοι στο θεριό .
Με πέτρες, τσεκούρια και χαντσάρια όπως παλιά, το έπος του Σαράντα , εζωντάνεψε ξανά.
Σαν Χείμαρρος ορμητικός, πλημμύρισαν στους δρόμους  ,με τα φέρετρα στους ώμους .
Στον αυχένα της Γκιάστας δώσανε μεγάλη μάχη ,πολέμησαν σαν ΕΛΛΗΝΕΣ και άντεξαν σαν βράχοι.
Γυναίκες Αλυκιώτισσες, πιασμένες χέρι-χέρι πολέμησαν  σαν τζαβέλενες, με του εχθρού τα ασκέρι.
Ήταν απίστευτο , τρελό και όμως αληθινό, Γενναίοι Αλυκιώτες, με έναν ολόκληρο  στρατό.
Ήταν η κραυγή του Θύμιου, του λιονταριού μεγάλη.
Του Θανάση η οργή, του ουρανού η αγκάλη.
Του Βαγγέλη του Μπεσαλή, του σιδηρο-καμωμένου.
Του Αηδόνη, του 16-χρονου,ζωή ονειρεμένου.

Φύγατε αδέρφια πρόωρα στης νιότης σας τα χρόνια και εμείς θα σας δοξάσουμε στα χρόνια τα αιώνια.

Καιροί καινούργιοι ήρθανε, έρχονται  και ανήφόροι,για πάντα στις καρδιές μας, εσείς θα είστε  σημαιοφόροι ...

Βαλεντίνα Μητσιούλη

Ηρωικό Αλύκο 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου