Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Οδοιπορικό στο Αλύκο !

Μερικές  φορές  το να περιγράφεις τον τόπο σου.. την γη των προγόνων σου.. είναι ευλογία μα συνάμα και μεγάλη ευθύνη...
 Μες στην παλέτα της φύσης κρύβονται πολλά όμορφα και άλλα τόσα κρυμμένα τοπία που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να φτάσει στον λογισμό του ...Πάνε κι’ έρχονται  στις σκέψεις μας ..ίσως κάποιες φορές το υποσυνείδητο να ανακυκλώνει την αλήθεια που κάποιοι δεν τόλμησαν τα αφουγκρασθούν κατά τους αιώνες !

Κάτω απ το μπλε του  ουρανού ,το βλέμμα μου πέφτει σ’ ένα  ειδυλλιακό κεφαλοχώρι ,το Αλύκο ,ήταν η μισή μου ζωή εκεί ...αχνά μπορώ να θυμηθώ μικρά και μεγάλα βλέμματα αγάπης και φροντίδας από γνήσιους και φιλόξενους ανθρώπους  γεμάτους από ζωή .Με τα γυμνά και πονεμένα τους χέρια έσταζαν λίγο- λίγο το αίμα τους στη γη ,στη γη που μας ανέθρεψε ,μας καταξίωσε ,μας έβγαλε απ’ το σκοτάδι .

Το Αλύκο έχει μεγάλη Ιστορία ,ακόμη και σήμερα το Ηρωικό Αλύκο έχει μια θέση στην καρδιά όλων εκείνων που το γνώρισαν και έζησαν εκεί. Όχι μόνο για τους  γενναίους  κατοίκους που το πλαισίωναν αλλά και για τα μοναδικά τοπία που μπορεί να προσφέρει  σε κάθε επισκέπτη..
Να μην μένουμε στα λόγια ..πάμε να το γνωρίσουμε  μέσα από την ματιά του επισκέπτη .

Το Αλύκο ήταν το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Αλύκου πάνω από 20 και πλέον χρόνια ,σήμερα ανήκει διοικητικά στο δήμο Φοινίκης. Εύκολα μπορεί κάποιος να το αγναντέψει  αφού εκτείνεται  από μικρούς λοφίσκους σε  υψόμετρο 60μ. .Γειτονεύει  με σπάνιου κάλλους τοπία και πολιτιστικής κληρονομιάς μνημεία όπως το Βουθρωτό και το αρχαίο θέατρον Φοινίκης κ.α .Απέχει μόλις 6 ,5 χιλιόμετρα από την πόλη των Αγίων Σαράντα ,έχει προσβασιμότητα εκ  δεξιών 2 χιλ. στον αυτοκινητόδρομο   Δελβίνο-Κονίσπολη.

Στο Αλύκο υπάρχουν πολλά τα οποία συνθέτουν ένα κεφαλοχώρι , οι οικίες ξεπερνούν τις 350, με τον  πληθυσμό να ανέρχεται στους 1600 κατοίκους. Την κεντρική πλατεία του χωριού πλαισιώνουν το κέντρο υγείας , το ταχυδρομείο, η εκκλησία των Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, το αθλητικό  κέντρο, το σχολείο. Η εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας δεσπόζει περήφανα εδώ και 2 αιώνες στα σύνορα με την Τρέμουλη καθώς και η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής  στα σύνορα με το χωριό Νεοχώρι , η επιφάνεια του  απλώνεται περίπου στα  525 ha.

Κατά τον Απόστολο Πάγκο, πήρε αυτό το όνομα από τον κτηματία Αλή, που το θεμελίωσε. Η δεύτερη εκδοχή συνδέει το όνομά του με το άγριο ζώο, το λύκο, επειδή ο λόφος ήταν πυκνοφυτεμένος και είχε πολλούς λύκους. Μια άλλη εκδοχή συνδέει το όνομα με τις αλυκές που έκαναν στον κάμπο οι κάτοικοί του. Σήμερα οι νέοι Αλυκιώτες συνηθίζουν να το ονομάζουν «Αλύκο» και κατοικείται  από ελληνικής καταγωγής κατοίκους.

Πρόσφατα, τυχαία, ανακαλύφτηκαν τα λείψανα της παλαιάς  εκκλησίας της Αγίας Βαρβάρας, που σύμφωνα με τους αρχαιολόγους που τα μελέτησαν ανήκουν στον δεύτερο αιώνα μ. Χ. Άλλο ένα εύρημα για την αρχαιότητα κατοικίας αυτού του χώρου.

Το Αλύκο έχει συντελέσει κατά της δικτατορίας ,καθώς  στις 12 Δεκεμβρίου 1990 όταν προσπαθούσαν να περάσουν τα σύνορα, δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ τέσσερις νεαροί: ο Ευθύμιος  Μάσσιος, ο Θανάσης Κώτσης, ο Αηδόνης  Ράφτης και ο Ευάγγελος Μήτρος. Την ημέρα της ενταφίασης έγινε η μεγαλύτερη αντικομουνιστική διαδήλωση  και η μέρα γράφτηκε  στην ιστορία ως «Μέρα κατά της κομμουνιστικής δικτατορίας» .Εορτάζεται από Αλβανικής και Ελληνικής πλευράς κάθε χρόνο  μπροστά από το μνημείο των τεσσάρων ‘’Μαρτύρων της Δημοκρατίας’’ κοιτάζοντας προς το χωριό, την ανάσα ζωής που έδωσαν μετά τον θάνατο τους .

Είναι και η μεγάλη πλατεία μας εκεί που μαρτυρά όλα όσα έγιναν τότε ,η οποία φέρει το όνομα ‘’Πλατεία Κύπρου’’ προς τιμήν  της δωρεάς των Κύπριων  αδελφών μας. Καθώς το βήμα μου βαραίνει στάθηκα να ακουμπήσω στα δυο κυπαρίσσια του Αγίου Κοσμά, στο μικρό εκκλησάκι που στυλώθηκε προς τιμήν του ,μετά από την παρουσία του εκεί στον τόπο που ευλόγησε με την αγιοσύνη του.

Περπατώντας προς το χωριό το βλέμμα μου πάει στην πλούσια βλάστηση σε κάθε στενό και σοκάκι , μα όταν φτάσω στην κορυφή του χωριού δεν μπορώ παρά να υποκύψω στην φαντασία και την περιέργεια μου ,εξερευνώντας τα  μικρά ρυάκια  το ανυπέρβλητο πράσινο που γεμίζει την ψυχή του ανθρώπου από γαλήνη και αφάνταστη ηρεμία .

Πιο πέρα προβάλουν με μικρά και φοβισμένα βήματα μικρά άγρια ζωάκια αλλά ακίνδυνα, αλεπουδάκια, χελώνες, σκαντζόχοιροι  κ.α. Δεν μπορώ όμως  να μην κάνω μια μικρή στάση να απολαύσω την μυρωδιά της ρίγανης, του τσαγιού κ.α.
Ο ελαιώνας του χωριού με άφησε πολύ ώρα εκεί να χαζεύω τις διάφορες βιολογικές ποικιλίες των κατοίκων του χωριού ,μια ανάσα έκλεισε όλα τα αρώματα και γεύσεις  που θα μπορούσα να συναντήσω για όλη μου τη ζωή μαζεμένη σε μια στιγμή γεμάτη .

Όμως έκανα λάθος, δεν τα είχα δει όλα ακόμη ,στην επιστροφή το βλέμμα μου μαγνήτισε η υπέροχη θέα της λιμνοθάλασσας , το Βουθρωτό ,πέρα από τα σύνορα ο Παντοκράτορας της Κέρκυρας ,το κάστρο στο Λυκούρσιον , τον απέραντο κάμπο του Βούρκου ,τις αμέτρητες καλλιέργειες καλαμποκιού  ,φρούτων και λαχανικών.
Τα μικρά και μεγάλα ζωάκια να βοσκούν αμέριμνα στο ατελείωτο πράσινο του κάμπου. 
 Τα ιλιγγιώδη βουνά Μηλιά και Πλατυβούνι  που κρατούν τη βροχή και το χιόνι συνδυάζοντας μια πανδαισία  γραφικού φυσικού πλούτου .
Ρίχνοντας το βλέμμα στην είσοδο του χωριού μπορούμε να δούμε την επιβλητική μορφή του Ιερού Ναού των Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, μέριμνα του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας  κ.κ Αναστασίου .

Απ την πίσω πλευρά του Ι.Ν  δεν μπορεί  κανείς να ξεχάσει τα παιδικά του χρόνια που μένουν αναλλοίωτα στο αντίκρισμα του γηπέδου και του χώρου άθλησης  ,ένα κέντρο μάζωξης των νεολαίων απ’ όλα τα χωριά της περιοχής.

Στο μεσοχώρι ο παραδοσιακός οικισμός ‘’Κοκκαλαίων’’, με καλοδιατηρημένα πετρό-χτιστά σπίτια, είναι ένα ακόμη στοιχείο που μένει εν ζωή για 1,5 πλέον αιώνα .
Δίκαια  είναι από τα πιο γραφικά χωριά του Βούρκου το Αλύκο , με αναλλοίωτη την παραδοσιακή γαστρονομική κουλτούρα και  πολιτιστική κληρονομιά . Την βλέπουμε να αναβιώνει σε κάθε σπιτικό με τις παραδοσιακές λιχουδιές από τις μεγαλύτερες σε ηλικία  νοικοκυρές,  χρησιμοποιώντας αποκλειστικά βιολογικά  προϊόντα της μάνας γης .

Τα πάντα εκεί μοσχοβολούν την μοναδική  μυρωδιά και αύρα της ελληνικής φιλοξενίας  αναλλοίωτης στο χρόνο και στις ιδιόμορφες καταστάσεις  που έχουν επέλθει στα μέρη αυτά κατά καιρούς .

Με αυλαία τους μήνες του καλοκαιριού το χωριό ζωντανεύει από νέους και παιδιά ,εκεί αναβιώνουν μεγάλα φεστιβάλ παραδοσιακών χορών ,τραγουδιών και φυσικά δεν λείπουν τα εδέσματα και τα παραδοσιακά ποτά -το ρακί ,το κρασί από την μοναδική αρωματική ποικιλία του χωριού μας  - από κάθε σπιτικό .

Οι ρίζες μα και το παρθένο τοπίο σε αγκαλιάζουν τόσο σφιχτά που δεν μπορείς να αποχωριστείς  αυτά τα χώματα που κρύβουν ακόμη θησαυρούς προς ανακάλυψη και εξερεύνηση .

Ποτέ δεν ξεχνούμε τον τόπο μας- οι παραδόσεις τα ήθη και έθιμα- είναι ο συνδετικός κρίκος με το  χθες και το αύριο της ζωής μας .Μια μικρή ,αχνή σκέψη πάντοτε θα υπάρχει στην ψυχή, τι κι αν η μοίρα όρισε οι δρόμοι να αλλάζουν κάθε τόσο …!

Ρεπορτάζ: Βαλεντίνα Μητσιούλη


(Πληρ: Βασίλης Ιωάννου,Βαγγέλης Παπαχρήστος)










Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου