Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Ο ΙΕΡΕΑΣ ,ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ !

Tου  Βασίλη  Ιωάννου.
Στο  Αλύκο γεννήθηκε  το  1891     ο  ιερέας  Ανδρέας  Ιωαννίδης   μια  από  της  μεγαλύτερες Ιερατικές  μορφές  του  χώρου. Γονείς  του  ο  Χρήστος  και η  Κατερίνα Ιωαννίδη.  Αποφοίτησε  την  7-χρονη Αστική  Σχολή  Αλύκου  το  1907  με  άριστα  και  έλαβε  το  ‘’Απολυτήριον
Διδασκάλου’’.

Υπηρέτησε  ελληνοδιδάσκαλος  στα  χωριά  :  Κρόγκους, Ελευθεροχώρι, Καλύβια-Πασά,Αλύκο, Καραλήμπεη (Φανάρι)  και  Πάλι .  Εντάχθηκε    στον  Ελληνικό  Στρατό  τα  έτη  1913-1916  και  διακρίθηκε  για  την  παλικαριά  του. 

Συγκρούστηκε  σθεναρά  με  τις   αρχές  του  νεοσύστατου   Αλβανικού  κράτους   και  των  Ιταλών  προστατών  τους  ,στην προσπάθεια  τους  για  εξόντωση  και  αφελληνισμό   των  Ελληνικών    Σχολείων  και  γραμμάτων. 

 Το  σχολικό  έτος 1927-1928 ,  δεν  του  επιτραπεί  να  διδάξει  στο  σχολείο  του  Αλύκου,  γιατί  ήταν  εμπόδιο  στις  αλβανικές  εθνικιστικές  βλέψεις  (1)  ( Μητρώο  Διδασκάλων  Β.Η ). 

 Το  1927  χειροτονείται  ιερέας  στον  Ι.Ν.  Αγίας  Βαρβάρας  που  εκκλησιάζονται  οι  πιστοί  των  χωριών   : Αλύκο , Τσαούσι, Τρέμουλη  και  Νεοχώρι.

 Ο  φλογερός  ρασοφόρος,  παπά Ανδρέας,  ακλόνητος   στις  αρχές   και   στα  πιστεύω  του ,  για   την  περήφανη  Ελληνική  ταυτότητα  και  την  Χριστιανική  Ορθόδοξη  πίστη,  έδωσε   σκληρές  μάχες  , στην  ξέφρενη  προπαγάνδα  των  Ιταλών  που  αποσκοπούσε  τον  προσηλυτισμό  στην  καθολική  εκκλησία  του  Β.Η. Ελληνισμού.

 Όταν  ο νεοκατακτητής  Ιταλός  Λόρδος  ''Μπιμπέλι''   ανακαίνισε  το  1929  το  σχολείο  του  Αλύκου,  προσπάθησε  να  διορίσει  Ιταλό  δάσκαλο.  Ο παπα Ανδρέας  αντέδρασε  δυναμικά  ξεσηκώνοντας  τους  κατοίκους . Όταν  ο  αλβανοδιδάσκαλος  Αθ.  Λιάκος  το  1933,  τόλμησε  να  ψάλλει  στα  αλβανικά  την  ώρα της  δοξολογίας,  αντί  το  ‘’κύριε  ελέησον’’,  το   ‘’Μεσιρόνα  ο  Ζοτ ‘’ ( Μετάφραση  στα  αλβανικά)  ο  παπά-  Ανδρέας  τον  χτύπησε  με  το  θυμιατό  και  τον  έβγαλε  έξω  κλοτσηδόν  από  τον  Ι.Ν.  Αγίας  Βαρβάρας ( Κυριάκου Κ.  Στη  Ζούγκλα  του  Ενβέρη  , σελ . 83). Σημαντική  ήταν  η  προσφορά  του  και  στον  σχολικό  Αγώνα  το  1933-1934 ,  όταν  οι  αλβανικές  αρχές,  έκλεισαν  όλα  τα  Ελληνικά  σχολεία  .

Ενθάρρυνε  και  παρότρυνε  τις  διαμαρτυρίες  και  πρωτοστάτησε,  μαζί  με  τους  ελληνοδιδασκάλους  και  πρόκριτους  των  χωριών  του  Βούρκου ,  στις  διαμαρτυρίες  προς  την  αλβανική   κυβέρνηση  ,  συμβάλλοντας  ταυτόχρονα,  ώστε  να  συγκεντρωθούν  όσο  περισσότερες  υπογραφές  διαμαρτυρίας ,προς την Κ.τ.Ε  και  το δικαστήριο  της  Χάγης  .  Διώκεται  από  το  καθεστώς  του  Βασιλιά  Ζώγκου  ,  αλλά  αυτός  δεν  λυγίζει,  επιμένει  να  εμπνέει  το  ποίμνιο του   μαχητικά  στον  αγώνα  για  δικαίωση.

Για  την  πλούσια  θρησκευτική  ,εθνική  και  πατριωτική  του  δράση   ο  Μητροπολίτης   Αργυρόκαστρου  του  απένειμε  τον  τίτλο  του  Σταυροφόρου.  Στην  διάρκεια  του  Ελληνο-Ιταλικού  πολέμου  (40-41)  ο  πάπα Ανδρέας    πρωτοστατεί,  βοηθώντας  τον  Ελληνικό  στρατό  με  τρόφιμα  και  συνοδούς  στην  Ιερή   τους  αποστολή.  Στην  οπισθοχώρηση  των  Ελληνικών  δυνάμεων  ,  ο κίνδυνος  γενοκτονίας  ρεμπελιού  και  πλατσικολογήσης  των   χωριών  μας  έγινε  ορατός  . 

 Ο   παπά Ανδρέας κάλεσε  τους  κατοίκους  σε  συναγερμό  όταν  οι  ομάδες  των   ρέμπελων  και  πλατσικολόγων  ζύγωσαν  στο  ποτάμι  ‘’Μπίστριτσα’’  .Υστέρα  από  ένοπλη  αντίσταση  μερικών  ημερών   οι  ληστοσυμμορίτες  δεν  πέρασαν   το  ποτάμι  αλλά  τράπηκαν  σε  άτακτη  φυγή.  Ο  μαχητής  Ιερέας  συγκροτεί  ομάδες  αυτοάμυνας  και  πείθει  τους  κατοίκους  να  μην φύγουν  αλλά  να  αγωνιστούν  και  να  αποκρούσουν   κάθε  επιδρομέα  .

  Στον  Ε.Α.   Αγώνα  κατά  των  Ναζί-  φασιστών  ,  ο  παπά  Ανδρέας  , έγινε  σύμβολο  αντίστασης  .  Δεκάδες  παιδιά  από  το  Αλύκο  και  τα  γύρω  χωριά  ,  με  την  ευλογία  του,  βγήκαν  στα  βουνά  στο  πλευρό  των  δυνάμεων ,  κατά  του  άξονα  ,  βάση  του  χάρτη  του  Ατλαντικού. 

 Στο   συνέδριο  της  Μεμόραχης  (8-8-1943), προσπαθεί να  πείσει  τους  περίπου  80  απεσταλμένους  από  το  χώρο  του  Βούρκου  και  Ριζών   στην  αναγκαιότητα  της  ίδρυσης,  αυτόνομων  ταγμάτων  ,  με  στόχο  την  απελευθέρωση  από  τον  κατακτητή  και  συνάμα  την  εθνική  αποκατάσταση  .

  Αντικρούει  δυναμικά  τις  μαρξιστικές  ιδέες  του  Έλληνα  Ε.Α.Μ.  τη   Γιάνναρη  (  του  Μιλτιάδη  Κυργιάννη  ), περί  δήθεν  διεθνιστικής  πολιτικής  ,  που θα  ακολουθούνταν  μετά  τον  πόλεμο,  δίνοντας  όλα  τα  δικαιώματα  και  στο  Β.Η.  Ελληνισμό  .

Ο  παπά  Ανδρέας  αισθάνεται  την  παγίδα  και  χειροτονείται  ‘’Τίποτε  δεν  χαρίζεται,  αλλά  κερδίζεται  με  αγώνες  και  θυσίες  ‘’.  Δεν εισακούστηκε  και  όσα  ακολούθησαν  είναι  γνωστά.  Δεκάδες  Έλληνες  πατριώτες  δικάστηκαν  , φυλακίστηκαν  και  δολοφονήθηκαν.  Μεταξύ  αυτών  δικάστηκε  εν  ερήμην,  με  την  εσχάτη  των  ποινών  και  ο  παπά  Ανδρέας  .

Το  Μάρτη  του  1944  (14.3.1944), η Τσέτα  καίει  το  σπίτι  του  και όλα του  τα  υπάρχοντα.  Ο  ίδιος  ενσωματώνεται  με  τις  δυνάμεις  του  ΕΔΕΣ  ,  υπηρετώντας  στο  15ον   Σύνταγμα  Πεζικού  της  VIII   Μεραρχίας .  (  Κυριάκου  Κ.  Στη  Ζούγκλα  του  Ενβέρη  ,σελ  . 83.

Για  τον  πατριωτικό  του  αγώνα,  του  απονέμεται  ο  βαθμός  του  ‘’Οπλαρχηγού’’.Ο  παπά  Ανδρέας  ως  Ελληνο-Διδάσκαλος  ως  Ιερέας  και  Σταυροφόρος  και  ως  Οπλαρχηγός  του  Βούρκου,  έκανε  στο  έπακρο  το  Χρέος  του,  προς  την  πατρίδα.

Οι   αλβανικές  αρχές  εξόρισαν  την  οικογένεια  του  στα  δυσπρόσιτα  βουνά  της  Βόρειας  Αλβανίας,  όπου  υπέστησαν  όλα  τα  δεινά. Ο  ίδιος  έζησε  απομονωμένος, σακατεμένος  από  τόσους  αγώνες,  στα  Ιωάννινα,  μακριά  από  την  αγαπημένη  του  οικογένεια  και  την  ιδιαίτερη  πατρίδα  του. Έφυγε  απ’ τη  ζωή  το  1966,  πολύ  πικραμένος  και  ξεχασμένος  από την  πολιτεία,  αλλά  ΟΧΙ  από  την  οικογένεια   και τους  συμπατριώτες  του .

Είθε ο Θεός να τον αναπαύσει και η μνήμη του να ζει αιωνία.

Επιμέλεια  :  Βαλεντίνα  Μητσιούλη  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου